18

‘Ik heb de perfecte vrouw voor je,’ zei ik tegen Jacob toen ik hem drie dagen later belde.

‘Dus je wilt met me uit?’ vroeg hij.

Ik glimlachte en voelde me blijer dan professioneel op zijn plaats was.

Ik had de manager van een vrouwenkledingboetiek voor hem uitgekozen: een mooie, half Spaanse eenendertigjarige, genaamd Jimena, die in het weekend graag fietstochten maakte. Toen ik onze dossiers doorspitte, sprong haar foto in het oog. Ze zag er fit en blij en onafhankelijk uit en ik vermoedde dat Jacob na de jankerd wel toe was aan iemand met een positief karma.

‘Drink van tevoren niet te veel koffie,’ waarschuwde ik Jacob. Ik herinnerde me nog hoe nerveus hij was geweest tijdens onze eerste ontmoeting. Met een paar cafeïneshots zou hij door het dak schieten. ‘En trek weer een blauw overhemd aan. Dat staat goed bij je ogen.’

‘Ik ben gewoon helemaal niet meer thuis in het uitgaanswereldje.’ Hij zuchtte. ‘Sue en ik zijn bijna twee jaar samen geweest.’

‘Mag ik je een kleine tip geven?’ vroeg ik, vergetend dat ik hem er ongevraagd al twee had gegeven. ‘Begin niet over Sue. Doe dat pas bij het derde afspraakje. Concentreer je op deze vrouw, niet op je ex.’

‘Goed idee,’ zei Jacob. ‘Wat nog meer?’

‘Verder ben je perfect,’ plaagde ik hem. ‘En noem vooral op dat je zo goed kan koken. Dat vinden vrouwen onweerstaanbaar.’

‘Weet je, je kunt me een hoop tijd besparen door gewoon met me uit te gaan,’ zei hij.

‘Breng me niet in de verleiding.’ Ik was blij dat hij me niet kon zien blozen.

‘Lindsey?’ vroeg hij. ‘Meende je dat? Dat een blauw overhemd me goed staat?’

Ik dacht aan Jacobs sterke armen en zijn innemende verlegenheid.

‘Jou staat alles,’ zei ik. ‘Maar blauw is beslist jouw kleur.’

Was flirten echt zo makkelijk?

May knipoogde naar me toen ik ophing.

‘Egoboost?’ vroeg ze. Het duurde even voordat ik me realiseerde dat ze het over Jacobs ego had.

‘Ja,’ zei ik. ‘Het is een goeie vent, hij heeft alleen weinig zelfvertrouwen. Maar dat lijkt zich goed te herstellen.’

Net als dat van mij, dacht ik, en ik voelde mijn wangen weer warm worden toen ik dacht aan hoe Jacobs ogen groter werden toen hij me de martinibar binnen zag komen.

De rest van de week begroef ik mezelf in het werk, bestudeerde Mays dossiers en belde haar klanten op om me voor te stellen en ze te leren kennen. Mezelf in het werk begraven zag er tegenwoordig natuurlijk wel heel anders uit. In plaats van aan mijn bureau te blijven zitten en om drie uur ’s morgens op pizzakorsten te zitten knagen, werd ik routineus stipt om zes uur door May de deur uit geschopt.

‘Ga lol maken,’ spoorde ze me dan aan. ‘Het is zo’n mooie avond.’

‘Ik woon bij mijn ouders,’ hielp ik haar herinneren. ‘Een feestje betekent bij ons kliekjes en een film over een waargebeurd verhaal. Gisteravond hebben we er een gezien die My Lover, My Hostage heette. Het ging over een vrouw die haar vriend vastbond toen hij het wilde uitmaken. Dat trucje had ik eerder moeten kennen.’

‘Ksst!’ zei May terwijl ze de dossiers die ik probeerde mee naar buiten te smokkelen uit mijn handen trok en een wegjaaggebaar met haar armen maakte. ‘Je bent te jong en mooi om alleen maar te werken. Ga naar een boekwinkel of naar de film.’

Soms deed ik dat, en soms ging ik shoppen. Aan mijn oude garderobe had ik tegenwoordig niet zoveel meer want er was geen enkele manier om je comfortabel op te rollen op Mays bank in een pak van achthonderd dollar, bovendien was het altijd mogelijk dat ik plotseling naar een klant toe moest, en ik wilde ze niet het gevoel geven dat de belastingcontroleur op bezoek was. Dus werden mijn pakken naar achter in mijn kast verbannen en begon de voorkant zich te vullen met mijn nieuwe spijkerbroeken, rokken en topjes. Maar mijn ouders zagen die kleding nooit. Ik zorgde er altijd voor dat ik een jas of omslagdoek om me heen had als ik van huis ging. Misschien was dat omdat ik me erop aan het voorbereiden was mijn ouders te vertellen dat ik mijn baan bij het reclamebureau kwijt was en ze niet te veel in één keer wilde choqueren. Of misschien was het omdat ik wist dat ik, bij mijn familie, het gevoel zou hebben dat ik net als de keizer in zíjn nieuwe kleren was. Zoals dat jongetje in de menigte zouden ze dwars door me heen kunnen kijken. Alex was degene die met tassen vol sexy kleding thuiskwam, ik kwam thuis met glazen potten van de Container Store voor de droge waren in de voorraadkast. Dus hield ik mijn make-uptas verborgen in de reserveauto van mijn ouders en deed ik mijn mascara en lippenstift bij stoplichten op en negeerde het stemmetje dat me zei dat dit allemaal al veel te lang had geduurd.

Misschien had ik het gevoel dat ik, door het niet aan mijn ouders te vertellen, nog alleen maar in dit nieuwe leven aftastte, mijn tenen erin doopte zonder echte toezeggingen te doen. Het aan hen vertellen zou het echt maken – en onomkeerbaar – en daar was ik niet klaar voor. Ik was er nog niet klaar voor om mijn identiteit als de beter presterende, succesvolle dochter op te geven.

Maar beetje bij beetje begon ik te wennen aan mijn gespleten leven en leerde om te gaan met de afstand tussen mijn twee werelden. Bij mijn ouders deed ik in een uur hun belastingen en herinnerde ik mam eraan dat ze de olie van haar auto moest verversen. Op mijn werk ontwaakte ik uit een dutje omringd door dossiers en met een sjofel mormeltje snurkend op mijn borst. Thuis controleerde ik de bankafschriften van mijn ouders en hielp ze een krediethypotheek afsluiten voordat ik me in een hemelsblauwe slipdress hulde, me op hemelhoge hakken waagde en naar een kroeg voor singles ging om potentiële nieuwe klanten in te schrijven (om op de een of andere manier op het podium terecht te komen tijdens een karaokeavond en in het achtergrondkoor te zingen).

Soms kon ik niet geloven dat ik betaald kreeg voor mijn werk voor May. Op een ochtend schreef ik twee klanten tegelijkertijd in; een stel levenslange beste vriendinnen van begin zeventig. Een van hen was onlangs gescheiden, de ander nooit getrouwd, en ze hadden elkaar uitgedaagd om zich in te schrijven bij Blind Dates. Het intakegesprek deden we in een achenebbisj eettentje onder het genot van perfecte omeletten en versgebakken koekjes die praktisch in de mond smolten. Toen ik ze vroeg wat voor man ze wilden, keken ze elkaar aan en giechelden als tienermeisjes.

‘Eentje die al zijn tanden nog heeft?’ stelde de nooit getrouwde voor.

‘Ik neem al genoegen met iemand die nog bij bewustzijn is,’ zei de onlangs gescheiden vrouw.

‘Jullie hebben wel hoge eisen,’ zei ik zogenaamd streng. Ik wilde zoals deze vrouwen zijn als ik oud was.

‘Misschien moeten we ons niet inschrijven maar van het geld een Chippendale-danser inhuren voor een paar uur,’ zei de nooit getrouwde, met een schittering in haar ogen. ‘Zo’n lekker jong ding die een split kan doen en met zijn tong een sinaasappel pellen.’

En dit is dus werk, dacht ik bij mezelf terwijl ik in een deuk lag. Op de een of andere manier voelde die gedachte de laatste tijd minder eng aan.